در آوریل ١٩٧٤، دولت بعث تصمیم به آغاز دوباره جنگ گرفت و حملات و تهاجمات خود را به‌سوی مناطق تحت کنترل انقلاب متمرکز کرد. نیروی دشت هولیر (اربیل) به فرماندهی فارس باوه، از شهر اربیل خارج شد و گردان‌ها را برای ایجاد خط دفاعی به‌منظور جلوگیری از پیشروی و حملات ارتش عراق، در جبهه‌های نبرد توزیع کرد.
مقر نیرو در کوه پشت پیرر و تکاور قرار گرفت، گردان یک به فرماندهی سید کاکه در رشته‌کوه پشت باوه قوت و گومه‌تال مستقر شدند، گردان دو به فرماندهی عریف عثمان برای دربند گومه‌سپان تعیین شد، گردان سه به فرماندهی احمد حاجی علی در کوه باواجی سنگر گرفت، دو گروهان وابسته به مقر نیرو در منطقه بستانه بودند، نیروهای سفین و نیروهای آزادی که به‌تازگی تشکیل شده بودند، از کوه سفین تا کوه باواجی و هیبت سلطان سنگر گرفته و در حالت آماده‌باش بودند، مسئولان و کادرهای ارگان‌های حزب دموکرات کردستان دوشادوش نیروی پیشمرگه در جبهه نبرد در حال دفاع بودند.
در آغاز ماه مه ١٩٧٤، ارتش عراق با پشتیبانی تانک و زره‌پوش از دو محور به سنگرهای پیشمرگه‌ها حمله کرد؛ محور اول پیشروی‌های خود را از ساری رش آغاز کرد، محور دوم نیروهایی بودند که در اطراف دربند گومه‌سپان حضور داشتند و آن‌ها نیز شروع به حرکت کرده و عملیات نظامی خود را آغاز کردند. نیروی پیشمرگه شروع به تقویت خط دفاعی کرد و در برابر ارتش ایستادگی نمود؛ هر دو طرف متحمل خسارت شدند، اما به دلیل زیاد بودن تعداد نیروهای ارتش و در عین حال در وضعیت تهاجمی بودنشان، خسارات آن‌ها از نیروی پیشمرگه بیشتر بود.
ارتش عراق ابتدا نتوانست بر نیروی پیشمرگه غلبه کند و خط دفاعی را بشکند، بلکه پس از چهار ساعت نبرد مداوم دچار شکست شد، اما توپخانه هر دو پادگان ساری رش و دربند گومه‌سپان از بمباران و توپ‌باران دست برنمی‌داشتند و عرصه را بر پیشمرگه‌ها تنگ کرده بودند. خط دفاعی پیشمرگه‌ها نیز آن‌قدر مستحکم نبود که بتواند در برابر این‌همه توپ‌باران مقاومت کند. روز بعد، ارتش دوباره حمله کرد و بر سنگرهای پیشمرگه‌ها یورش برد؛ در این حمله، خسارت زیادی به نیروی پیشمرگه وارد شد که منجر به شهادت ٥ پیشمرگه و زخمی شدن ١١ تن دیگر گردید.
در نتیجه وضعیتی که پیش آمد و با توجه به شدت حملات دولت و شمار بی‌شمار ارتش با پشتیبانی تانک، توپ و هواپیما، پیشمرگه‌ها نتوانستند در برابر این تهاجم گسترده دولت مقاومت کنند، بلکه به دستور مافوق به روستاهای زیارت و سوسه عقب‌نشینی کردند. ارتش عراق توانست بر آن منطقه مسلط شود، سپس پیشروی‌هایش به کوه دربند تا روستای دیری رسید و راه اصلی اربیل – کویه را تحت کنترل درآورد.
منابع:١- کاروان جوهر محمد، ادریس بارزانی ١٩٤٤- ١٩٨٧ زندگی و نقش سیاسی و نظامی در جنبش رهایی‌بخش کرد، انتشارات هیوی، اربیل - ٢٠١٩.
٢- سنگر ابراهیم خوشناو، رویدادهای نظامی انقلاب ایلول ١٩٧٠-١٩٧٥، چاپ اول، اربیل، ٢٠٢٢.
٣- سید کاکه، خاطرات یک پیشمرگه، انتشارات وزارت فرهنگ، چاپ اول، اربیل - ١٩٩٧.
٤- خورشید شیره، خبات و خوین (مبارزه و خون)، خاطرات سال‌های پیشمرگایتی، انتشارات حاجی هاشم، چاپ سوم، اربیل - ٢٠١٥.