آفند بزرگ، که به نبرد رواندز معروف است، در سپتامبر 8، 1974 رخ داد و همچنان یکی از چالشبرانگیزترین رویاروییها در این منازعه باقی مانده است. ارتش عراق در تلاشی برای تصرف مواضع نیروهای پیشمرگه در منطقه رواندز، آفند گسترده‌ای را در دو جبهه آغاز کرد. یکی از آن‌ها در جبهه کوه گوره به سمت روستای بالکیان و دیگری از کورک به سمت بیخال بود. حمله مدت زیادی به طول انجامید و از انواع نقشه‌ها برای دستیابی به اهدافشان استفاده شد.
وقوع جنگ
در سپتامبر 8، 1974، ارتش عراق به فرماندهی سرلشکر ستاد اسماعیل طائی نعیمی، آفند شدیدی را در دو جبهه متفاوت آغاز کرد؛ یکی در کوه کورک و دیگری در کوه گوره. هر دو حمله ابتدا توسط نیروهای پیشمرگه دفع شد و تلفات سنگینی به ارتش عراق وارد گردید. توپخانه انقلابی تحت فرماندهی هالی دولمری نقش مهمی در شکست حمله ارتش ایفا کرد. حملات تا سپتامبر 19 همان سال ادامه یافت. ارتش عراق تا آن روز هیچ دستاوردی نداشت. در اولین حمله به نیروهای پیشمرگه، ارتش عراق متحمل خسارات سنگینی شد و بیش از 400 جسد از سربازان کشته‌شده را در میدان نبرد بر جای گذاشت. این قهرمانی با خون شش شهید پیشمرگه ثبت شد. دولت عراق برای موفقیت در این حملات از طرح بسیار عجیبی استفاده کرد: حمله از کوه کورک به شهر رواندز. بدین منظور، یکی از فرماندهان ارتش عراق، سرهنگ دوم ستاد عبدالوهاب، طرحی منسجم داشت که با یک بولدوزر بزرگ تمام سنگ‌ها را در پای کوه کورک برداشت تا تانک‌ها و خودروهای زرهی دولتی بتوانند به هدف واقع در کوه کورک حمله کنند. طرح ارتش هرگز به ذهن پیشمرگه‌ها خطور نمی‌کرد، زیرا بسیار دشوار و غیرمنطقی بود. این موضوع موازنه جنگ را تغییر داد. پیشمرگه‌ها را مجبور به عقب‌نشینی به روستای برزوه، کوه هندرین، زوزک، دره عمر آقا و سایر نقاط کرد. این پیروزی بزرگی برای ارتش بود.
طرح دیگر دولت عراق حمله به نیروهای پیشمرگه در منطقه بتواته بود که تنها هدفش این بود که رهبران انقلابی مجبور شوند نیروی پیشمرگه به آن منطقه اعزام کنند. این امر فشار را بر ارتش عراق در منطقه رواندز کاهش می‌داد که طرح درستی بود. زیرا دره رقه و سایر بخش‌های منطقه تصرف شده بود، این امر فشار ارتش عراق بر پیشمرگه‌ها را افزایش داد و آن‌ها به کوه‌های رواندز حمله کردند. در سپتامبر 23، در نتیجه مقاومت نیروهای پیشمرگه، یک بالگرد میگ-19 با آتش با شدت 14.5 در روستای برزوه ساقط شد. خلبان، ستوان یکم صفا شلال، به اسارت درآمد.
در نهایت، ارتش عراق دره رواندز را اشغال کرد و جنگ تنها به گلوله‌باران و بمباران مناطق تحت کنترل پیشمرگه‌ها محدود شد، اما آنچه مشهود بود این بود که ارتش عراق دائماً به دنبال فرصتی برای حمله به منطقه بود تا آن را به طور کامل از کنترل پیشمرگه خارج کند.
منبع:1. آرشیو دانشنامه حزب دموکرات کردستان.