پس از فروپاشی انقلاب ایلول، دولت بعث نیروهای نظامی خود را در سراسر قلمرو خود از جمله تپه‌ها، دره‌ها و جاده‌ها مستقر کرد. با این حال، به دلیل آغاز جنگ با ایران (1980-1988)، دولت بعث مجبور شد از این نیروها در درگیری استفاده کند که این امر مستلزم انتقال آن‌ها به میدان‌های نبرد مختلف بود. در نتیجه، این وضعیت برای نیروهای پیشمرگه کردستان فرصتی فراهم آورد تا از آزادی عمل بیشتری برخوردار شوند و مناطق آزاد شده را گسترش دهند. علاوه بر این، این امر ارتباط مستقیم با توده‌های مردم را تسهیل کرد و آن‌ها را قادر ساخت تا حمایت‌ها را بسیج کرده و فعالیت‌های سیاسی و پیشمرگانه خود را تقویت کنند[1].
قابل توجه‌ترین رویدادها در این دوره، نبردهای 1981 بود که در آن نیروهای پیشمرگه دو ضربه سنگین به ارتش عراق در روستای بانیبنک، واقع در کوه‌های سورن و همچنین مناطق زلم و کرچال وارد کردند. این نبردها فعالیت چشمگیری را به نمایش گذاشت و خسارات سنگینی به سربازان ارتش عراق وارد کرد. سربازان متعددی کشته و زخمی شدند و 124 نفر دیگر به اسارت درآمدند. علاوه بر این، نیروهای پیشمرگه صدها سلاح و تجهیزات نظامی به دست آوردند. متأسفانه، چهار پیشمرگه به نام‌های اکرم حمه رشید بانیبنکی، سلیمان، عثمان پنجوینی و فرمانده پیشمرگه ابوبکر محمود بانیبنکی[2]، در طول این عملیات‌ها جان خود را از دست دادند. در همان سال، نیروهای پیشمرگه به فعالیت‌های خود علیه دولت بعث در منطقه ادامه دادند. در طول نیمه اول سال 1981، نیروهای پیشمرگه بیش از 238 عملیات متنوع علیه ارتش، شبه‌نظامیان و نهادهای دولتی انجام دادند. در طی این عملیات‌ها، نیروهای دولتی در مجموع متحمل 1251 تلفات شدند که شامل کشته‌شدگان و تعداد قابل توجهی از مجروحان بود. علی‌رغم به دست آوردن حجم قابل توجهی از تسلیحات، مهمات، تجهیزات و اتحادهای نظامی، فعالیت‌های پیشمرگه منجر به شهادت 48 پیشمرگه شد[3].
لازم به ذکر است که فعالیت‌های نظامی نقشی حیاتی در تقویت روحیه پیشمرگه‌ها، توده‌های مردم و حامیان انقلاب در طول هر انقلاب یا قیام مسلحانه‌ای ایفا می‌کند. به طور همزمان، این امر امید را در دل‌هایشان زنده می‌کند و باعث می‌شود باور کنند که به موفقیت و دستیابی به اهدافشان نزدیک هستند، و در عین حال ترس و اضطراب را در طرف مقابل ایجاد می‌کند. ضروری است که مطالبات مشروع آن‌ها به رسمیت شناخته شود و تلاش‌ها برای گفتگو و توافق دنبال گردد[4].
منابع:- مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش رهایی‌بخش کرد، جلد چهارم، 1975-1990 انقلاب گولان، بخش دوم، چاپ اول، انتشارات روکسانا، 2021.
- جمال فتح‌الله طیب، جنبش رهایی‌بخش کرد در کردستان جنوبی (21/3/1975 - 28/11/1980)، چاپ اول، چاپخانه شهاب، هولیر، 2012.
- عمر عثمان، زندگی یک کرد، انتشارات موکریان، چاپ دوم، هولیر – 2008.
[1] جمال فتح‌الله طیب: جنبش رهایی‌بخش کرد در کردستان جنوبی (21/3/1975 - 28/11/1980)، چاپ اول، چاپخانه شهاب، هولیر، 2012، ص 213.
[2] مسعود بارزانی: بارزانی و جنبش رهایی‌بخش کرد، جلد چهارم، 1975-1990 انقلاب گولان، بخش دوم، چاپ اول، انتشارات روکسانا، 2021، ص 58.
[3] مسعود بارزانی: همان منبع، ص 58.
[4] عمر عثمان: زندگی یک کرد، انتشارات موکریان، چاپ دوم، هولیر – 2008، ص 138.