بازگشت
ویدئو
دومین انقلاب بارزان - بخش دوم
در این بخش از مجموعه مستندهای انقلابهای بارزان، موضوع روابط سیاسی انقلاب به اختصار مورد بحث قرار گرفته است، از مهمترین موضوعات: مذاکرات سال ١٩٤٤ دولت با رهبری انقلاب، توافقنامه دو طرف و تشکیل کمیته روابط، تأثیرات و فعالیتهای حزب هیوا، رابطه انقلاب با جمعیت (ژ.ک) و نماینده شوروی در شرق، تشکیل کمیته آزادی و گشتزنی مصطفی بارزانی رهبر انقلاب به مناطق کردی برای کسب حمایت عشایر از انقلاب
کنفرانس سالگرد 60 انقلاب سپتامبرکنفرانس سالگرد 60 انقلاب سپتامبر
مصاحبه با کاظم شنادری - 2مصاحبه با کاظم شنادری - بخش دوم
بمباران اردوگاه زیوه، جنایتی فراموشنشدنی در ٩ ژوئن ١٩٨٥پس از آنکه در روز 6 مارس ١٩٧٥، صدام حسین، معاون رئیسجمهور عراق و محمدرضا شاه ایران، در حاشیه اجلاس سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) در الجزایر توافق کردند، یا به عبارتی دقیقتر در برابر سرکوب و محاصره انقلاب ایلول، صدام بخشی از خاک و آب عراق را به بازار سوداگری کشاند. در نتیجه، انقلاب بزرگ ایلول به دلیل توطئەها، نیروهای پیشمرگه را از جبهەهای رویارویی عقب کشید و برای حفظ جان مردم کردستان، رهبری انقلاب تصمیم به توقف موقت مبارزه مسلحانه گرفت. با وجود عفوهای عمومی پیدرپی رژیم و تهدیدها و فشارهای رژیم شاه علیه انقلابیون به منظور بازگشت و دست کشیدن از رهبری مقاومت انقلاب، شمار زیادی از انقلابیون بازگشت به زیر سلطه حکومتی را رد کردند که در برابر حقوق یک ملت، آماده فروش شرافت بود. با فشارهای بینالمللی، آن پناهندگان انقلابی که دست از رهبری نکشیدند، ابتدا در منطقه زیوه در کردستان ایران در چادرها مستقر شدند، سپس با کمک انقلاب و سازمانهای بینالمللی برایشان خانه ساخته شد، با وجود اینکه اردوگاه زیوه میدان نظامی نبود، اما رژیم حزب بعث به منظور درهم شکستن اراده مردم انقلابی کردستان در بامداد روز ٩ ژوئن سال 1985، با ٨ فروند هواپیمای میگ ٣٢ در ماه مبارک رمضان، به مدت 15 دقیقه کینه شوونیستی خود را بر سر جان بیگناه پناهندگان اردوگاه زیوه فرو ریخت که بسیاری از آنان روزەدار بودند، در نتیجه این حمله نزدیک به ١٥٠ شهروند از زنان و کودکان بیگناه پناهنده و آواره به شهادت رسیدند و بیش از ٤٠٠ نفر دیگر نیز زخمی شدند که بیشتر آنان کودک و دانشآموز بودند و برای دریافت کارنامه پایان سال به مدارس خود رفته بودند. بەعنوان یک واقعیت، هرگاه دشمن در میدان جنگ در برابر نیروی پیشمرگه شکست میخورد، در انتقامجویی به شهروندان بیدفاع اردوگاەها یورش میبرد و پناهندگان و مردم دور از جنگ را هدف قرار میداد، همانطور که پیشتر در تابستان ١٩٨٣ در برابر بارزانیهای ساکن اردوگاەهای اجباری داخل میهن انجام داده بود. این جنایت تنها از آن رژیمهای با ذهنیت نظامی برمیآید که بیخبر از آنند که اراده ملت کردستان برای ماندن و مبارزه و تلاش، بسیار قویتر از زور و سرکوب و هواپیما و آتش و شکنجه دشمن است. اگرچه هدف قرار دادن شهروندان غیرنظامی مغایر با تمام قوانین و مقررات بینالمللی مربوط به جنگ است، اما دشمن برای رسیدن به اهداف خود آن ج…
