Bu saldırı, çok sayıda modern tank, çeşitli hava silahları ve bir hava kuvveti de dahil olmak üzere gelişmiş silahlarla donatılmış çeyrek milyon askeri kapsayan zorlu bir ordunun konuşlandırılmasını içeriyordu. Amaç, Irak ile Sovyetler Birliği arasındaki Dostluk ve İşbirliği Antlaşması'nda belirtilen hükümler uyarınca Kürt direnişini bastırmak ve Eylül Devrimi'ni zayıflatmaktı.

Germiyan bölgesi, Kürdistan'ın diğer bölgelerine benzer şekilde kuzey, güney ve batı olmak üzere üç yönden saldırılarla karşı karşıya kaldı. Tüm Germiyan bölgesini kontrol altına almak amacıyla Süleymaniye, Halepçe ve Kerkük'ten kuvvetler sevk edildi. Germiyan'ın ele geçirilmesi, Irak Ordusu Şefi Tuğgeneral Abdul Cabbar Şansal ve Kuzey Bölge Komutanı Tuğgeneral Said Hamo tarafından belirtildiği üzere çeşitli faktörlere bağlanabilir. Bu faktörler arasında Hurmal, Halepçe, Sirwan, Arbat, Seyid Sadık, Derbendihan, Sengao ve Karadağ gibi önemli şehirleri kapsayan bölgenin genişliği yer almaktadır. Ayrıca, bölgedeki dağlık arazi tarihsel olarak devrimin kalesi görevi görmüş ve hükümet için önemli bir tehdit oluşturmuştur. İran sınırının Kürdistan ile olan kısmının kapatılması ve devrimci alanların kısıtlanması, Peşmergelerin şehirlere sızmasını ve Irak ordusuna karşı saldırılar başlatmasını önlemek için uygulanmıştır.

Saldırı, Albay Abdul Cabbar el-Safi liderliğindeki 1. Tümen'in 14. Tugayı, 1. Teğmen Raad Hamdani komutasındaki Tank Taburu ile Hava Kuvvetleri ve paralı askerlerin (Cahşlar) de dahil olduğu Irak ordusu tarafından konuşlandırılan çok sayıda askeri birlik tarafından gerçekleştirildi. Süleymaniye'nin güneyindeki Qliasan bölgesinde üç günlük saldırının hazırlıkları 1. Haziran 1974 tarihinde başladı ve ordu hareketine 4. Haziran 1974 sabahı başladı. Ancak Irak ordusunun ilerleyişi, Farajawa köyünde Kürdistan Peşmerge güçleri tarafından engellendi ve askerler ile cahşlar arasında önemli kayıplara ve yaralanmalara yol açtı. Peşmerge güçleri yaklaşık 20 asker ve cahşı ele geçirmeyi başardı. Devrimci tarafta ise çatışma sırasında üç Peşmerge hayatını kaybetti ve çok sayıda kişi yaralandı, bu durum ordu için büyük bir yenilgiyle sonuçlandı. Daha sonra Irak ordusu bölgedeki köyleri ve Peşmerge mevzilerini bombalamaya başladı.

Ertesi gün, Irak ordusu savaş uçaklarının ve tutulmuş askerlerin yardımıyla saldırılarına devam etti. Arbat'ın kontrolünü başarıyla ele geçirdiler ve Derbendihan'a doğru ilerleyişlerini sürdürdüler. Ancak hedeflerine ulaşmadan önce, Zarayn'daki Tanjaro Köprüsü'nde bir başka Peşmerge gücüyle daha çatışmaya girdiler. Bu karşılaşma şiddetli bir savaşa dönüştü ve bu sırada Peşmerge güçleri ordunun ilerleyişini engellemeyi başardı. Yine de Peşmerge gücü, Celula'dan gelen Albay Mahmud Vahib liderliğindeki zorlu 16. zırhlı kuvvet tarafından sayıca önemli ölçüde bastırıldı. Sonuç olarak, Peşmerge güçleri direnişlerini daha fazla sürdüremedi ve geri çekilmek zorunda kaldı, bu da ordunun Derbendihan'a başarıyla girmesine olanak tanıdı.

Kaynaklar:

  1. Şevket Mela İsmail Hasan: Eylül Devrimi Tarihinden Günler, 1961-1975, Eğitim Bakanlığı Matbaası, Erbil – 2007.

  2. Karwan Cevher Muhammed: İdris Barzani 1944- 1987 Kürt Özgürlük Hareketindeki Yaşamı ve Siyasi ve Askeri Rolü, Hêvî Matbaası, Erbil, 2019.

  3. - Mesud Barzani: Barzani ve Kürt Özgürlük Hareketi, Üçüncü Cilt, İkinci Bölüm, Eylül Devrimi 1961-1975, Birinci Baskı – Erbil, 2004.

  4. Senger İbrahim Hoşnav: Eylül Devrimi'nin Askeri Olayları 1970-1975, Danişfer Matbaası, Birinci Baskı, Erbil, 2022.