پس از بازگشت ملا مصطفی بارزانی در سال ١٩٥٨ از اتحاد جماهیر شوروی به بارزان، میتو ستونی به بارزان می‌رود و به خدمت بارزانی می‌رسد و به فرد مورد اعتماد بارزانی تبدیل می‌شود.
پس از آغاز انقلاب ایلول در سال ١٩٦١، میتو ستونی به عنوان فرمانده گروهان به انقلاب ایلول می‌پیوندد. همان سال به دستور ملا مصطفی بارزانی ، به منطقه برواری زیر اعزام می‌شود و در نبردهای چمانک و بارمنکه شرکت می‌کند و سپس به بارزان بازمی‌گردد و در خدمت ملا مصطفی بارزانی می‌ماند.
از آغاز انقلاب ایلول(١٩٦١-١٩٧٥) به عنوان فرمانده گروهان و نیروی ضربتی در مناطق بادینان و پشدر و بالکایتی و خوشناوتی در چندین نبرد و حماسه و رویارویی با نیروهای اشغالگر شرکت کرده است، مانند:
سری آمیدی، کانی ماسی، بانک و ارزا، آسه هی، قشه فری، کاشه، دشت سلیوانیه، جوم جهان، گرماب حاجی آقا، کمکا، حماسه زاویته و لومانا، سوار و سپیندار، سری اتروش، بریفکا، مریبا، میرسیدا، سری آکره، بلان، بربزین، بجیل، دینارته، کوه گورهز، سری بردی، گلاله، قشله رایات، حاجی عمران، چیغدری، دولوبربولا، هورنی بالکیان، کوه سیاکو، لولان و خنیره، کله‌شین، قامیشه خواکورک، اسپینداروک منطقه خوشناوتی، حریر و باتاس، سپیلک، بردینا، گلی علی بیگ، هاودیان، شینکی دیلزیا و بادلیا، کونه‌گوند، باسکی دری، ایسقه‌یلی، خویشکلی، لیلوک، خردن، خلان، مرگسور، کوه پیران، کولانا دری، بستیا ژاژوک، شیروان مزن، کیلیا بنی بیا، چمی، گروی عمرآقا، کوه زوزک، نبرد شینکی دیلزیا و بادلیا، باسکی تراش، کوه زوزک، گروی عمرآقا، کوه گورهز، هاودیان، گروی عمرآقا، کوه زوزک، سیروچاوه‌ی دیانا، کوه حسن بیگ، گروی بیش، کوه سرتیز.
سال ١٩٦٣ همراه با ملا مصطفی بارزانی، به سوی منطقه بالک و منطقه پشدر و سرکپکان می‌رود تا اواسط سال ١٩٦٥ در آن منطقه در نیروی قرارگاه بارزانی متحرک است، سپس در سال ١٩٦٧ تا سال ١٩٧٥ به عنوان فرمانده گردان در قرارگاهش در روستای هسنان و گروی بیش ادامه می‌دهد و به خاطر قهرمانی و دلسوزی و میهن‌پرستی‌اش چندین بار از سوی رئیس مصطفی بارزانی مورد تقدیر قرار می‌گیرد.
در سال ١٩٦٥ در نیروی بالک رتبه فرمانده گردان به او اعطا می‌شود.
در سال ١٩٧٤ در نبرد کوه سرتیز با گلوله آرپی‌جی به سختی مجروح می‌شود و به دلیل جراحتش پای راست خود را از دست می‌دهد. سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب به سوی کشور ایران می‌رود و ابتدا به مشهد منتقل می‌شود، سپس در اردوگاه زیوه ساکن می‌شود. همچنین یکی از پسرانش نیز شهید کوردستان است.
در آغاز انقلاب گولان میتو بار دیگر همراه با زینل احمد ستونی برادرش و پسرانش به نام‌های (رشید میتو، شهید مجید میتو، میرو میتو، خوشمان میتو، خورشید میتو)، به انقلاب می‌پیوندد. همچنین به عنوان فرمانده‌ای با تجربه در خیزش کوردستان شرکت می‌کند و
در کنگره‌های ٨، ٩، ١٠ و ١١ پارتی دموکرات کوردستان شرکت کرده است.
سال ١٩٩٣ مدال بارزانی به او اعطا شد. سپس از سوی رئیس بارزانی به عنوان مسئول کمیته اجتماعی هرکی بنجی تعیین شد. فرمانده میتو احمد زینل ستونی در زندگی پیشمرگانه‌اش چندین رتبه به او سپرده شده، مانند: سرگروه، فرمانده گردان، فرمانده گردان، فرمانده گروهان، فرمانده نیرو. در سال ٢٠٠٦ به دلیل زخم کهنه پا درگذشت و در گورستان سارداو به خاک سپرده شد.
منبع:١- آرشیو هیئت انسکلوپدیای پارتی دموکرات کوردستان.