تولد بدرو لشکری حسین در سال ١٩٣٠ در روستای بیستری وابسته به بخش کورتو در شهرستان مێرگەسۆر در استان اربیل متولد شد، با (کردستان محمد حالی) ازدواج کرد و صاحب چهار پسر و یک دختر شدند: (سرکوت، متین، هلکوت، ریکوت، عایشه). وی در اتحاد جماهیر شوروی تحصیل کرد و مدرک لیسانس خود را در رشته کشاورزی دریافت نمود. در سال ١٩٧٥ به ایران پناه برد و در سال ١٩٩٥ به کردستان بازگشت.
صفحات مبارزه
در سال ١٩٤٣ به صفوف دومین انقلاب بارزان پیوست و در ٦ نوامبر ١٩٤٣ در تصرف پاسگاه پلیس کورتو شرکت کرد، و در ٥ سپتامبر ١٩٤٥ در تصرف پاسگاه پلیس میدان موریک حضور داشت. در ١٩ اوت ١٩٤٥ تمامی اموال منقول و غیرمنقول وی به دستور دادگاه نظامی عرفی عراق به دلیل مشارکت در انقلاب ایلول دوم مصادره شد.
پس از ١١ اکتبر ١٩٤٥ و به دنبال شکست انقلاب ایلول دوم، راهی شرق کردستان شد. در ٣١ مارس ١٩٤٦ به همراه دو برادرش، احمد لشکری و شریف لشکری، در نیروی بارزان وابسته به جمهوری دموکراتیک کردستان به خدمت پیشمرگه درآمدند و در جبهه سقز در جمهوری دموکراتیک کردستان جزو نیروی صالح مصطفی بودند.
در تاریخ ٢٩ آوریل ١٩٤٦ در نبرد قاراوا در منطقه سقز و در ٣ مه ١٩٤٦ در نبرد ملقرنی شرکت کرد. پس از فروپاشی جمهوری دموکراتیک کردستان، در ٣ مارس ١٩٤٧ در نبرد نلوس و در دو نبرد نقده و اشنویه در شرق کردستان در تاریخ ١٩ مارس ١٩٤٧ شرکت نمود.
پس از فروپاشی جمهوری دموکراتیک کردستان و بازگشت بارزانی از شرق کردستان به جنوب کردستان، وی در دو نبرد نقده و اشنویه در شرق کردستان مشارکت داشت و جزو نیروهای پیشمرگه‌ای بود که در تاریخ ١٩/٤/١٩٤٧ از طریق (خواکورک و دشت برازگره) از طریق خاک شمال کردستان به مناطق شیروان و مزوری بازگشتند.
پس از بازگشت آن‌ها، ژنرال مصطفی بارزانی در تاریخ ١٥/٥/١٩٤٧ دیداری با همراهانش در روستای ارکوش داشت و آنان را میان ماندن یا رفتن به اتحاد جماهیر شوروی مخیر کرد. در آنجا تمامی همراهانش تصمیم به ادامه مسیر و رفتن به اتحاد جماهیر شوروی گرفتند. در ٢٣ مه ١٩٤٧ ژنرال مصطفی بارزانی را به مقصد اتحاد جماهیر شوروی همراهی کرد و در نبردهای دره قطور و پل ماکو شرکت نمود. پس از سختی‌های بسیار و خستگی شدید، در ١٨ ژوئن ١٩٤٧ از رود ارس که در مرز بین ایران و اتحاد شوروی قرار دارد عبور کرده و وارد خاک اتحاد شوروی شدند.
در ١٩ ژوئن ١٩٤٧، او و تمام همراهانش در شهر نخجوان در جمهوری آذربایجان به مدت چهل روز در یک مجتمع روباز محصور در سیم خاردار تحت نظارت سربازان بازداشت شدند و از نظر غذا، پوشاک و رفت‌وآمد مانند اسرای جنگی با آنان رفتار شد. سپس با تصمیم دولت شوروی، در مناطق آقدام، لاچین، یولاخ و کلبجر در جمهوری آذربایجان توزیع شدند. در ١٠ دسامبر ١٩٤٧ به اردوگاهی در ساحل دریای خزر در باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان، منتقل شدند و در ٢٣ دسامبر ١٩٤٧ یونیفرم نظامی دریافت کردند. آن‌ها روزانه هشت ساعت تحت نظارت افسران جمهوری آذربایجان آموزش نظامی می‌دیدند و هم‌زمان روزانه چهار ساعت درس زبان کردی را از برخی همراهان تحصیل‌کرده خود فرا می‌گرفتند.
پس از بدرفتاری جعفر باقروف با همراهان بارزانی، بارزانی تصمیم گرفت مجتمع نظامی خود را در ٢٩ اوت ١٩٤٨ از آذربایجان به مجتمع جرجوک در نزدیکی تاشکند، پایتخت ازبکستان، منتقل کند و در آنجا به آموزش‌های نظامی خود ادامه دادند.
در مارس ١٩٤٩، او و همراهانش در قالب گروه‌هایی با قطار در روستاهای تعاونی اتحاد جماهیر شوروی توزیع شدند و در مزارع کولخوز (زمینی که مردم از دولت اجاره می‌کردند و بخشی از سهم آن را به دولت پرداخت می‌کردند) مشغول به کار شدند.
پس از تلاش‌های فراوان و ارسال چندین نامه از سوی ژنرال بارزانی به استالین، سرانجام استالین نامه‌ای دریافت کرد که در آن بارزانی از رنج‌های همراهانش سخن گفته بود. او فوراً دستور تشکیل کمیته‌ای برای بررسی وضعیت همراهان بارزانی را صادر کرد و تصمیم نهایی کمیته این بود که آنان در شهر فریفسکی گردهم آیند، لذا در نوامبر ١٩٥١ راهی شهر فریفسکی در شوروی شد.
وی در ١٦ آوریل ١٩٥٩ همراه با دوستانش با کشتی کروزیا از طریق بندر بصره در جنوب جمهوری عراق به کردستان بازگشت.
در سال ١٩٦٣ در انقلاب ایلول شرکت کرد و سمت فرمانده دسته (سەرپەل) را بر عهده داشت و در نبردهای کوه پیرس و سری آکری حضور یافت. او به همراه ملامصطفی بارزانی به منطقه سوران رفت و تا سال ١٩٧٥ در دسته برادرش، شریف لشکری، باقی ماند.
در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب ایلول به ایران پناه برد و ابتدا در مجتمع زیوه ساکن شد، سپس به اصفهان و پس از آن به تبریز منتقل گردید. در سال ١٩٨٠ در انقلاب گولان شرکت کرد و یکی از نیروهای پیشمرگه در دفتر پرزیدنت مسعود بارزانی بود.
در سال ١٩٩٥ به جنوب کردستان بازگشت و در ١١ دسامبر ٢٠١٠ در جریان کنگره سیزدهم حزب دموکرات کردستان، به پاس مبارزات و فداکاری‌هایش در دومین انقلاب بارزان، در جمهوری دموکراتیک کردستان، و همچنین مشارکت در انقلابهای ایلول و گولان و همراهی با ژنرال مصطفی بارزانی به اتحاد جماهیر شوروی، مدال بارزانی را از سوی پرزیدنت مسعود بارزانی دریافت کرد.
منابع:- حامید گه‌وهه‌ری، میدالیای بارزانی به‌رزترین خه‌ڵاتی ڕێزلێنان، به‌رگی یه‌كه‌م، (هه‌ولێر - چاپخانه‌ی حاجی هاشم - ٢٠١٥).
- حه‌مید گه‌ردی، پوخته‌ی مێژوونامه، چاپی یه‌كه‌م، (هه‌ولێر - ده‌زگای چاپ و بڵاوكردنه‌وه‌ی ئاراس - چاپخانه‌ی وه‌زاره‌تی په‌روه‌رده - ٢٠٠٤).
- حیدر فاروق السامرائي، ضیاء جعفر و دوره السیاسي و الاقتصادي في العراق، (لندن – دارالحكمة - ٢٠١٦).
- به‌درۆ له‌شكری حسێن، فۆرمی هەڤالانی بارزانی (بارەگای بارزانی – لێژنەی ناوچەی بارزان).
- متن تصمیم کمیته عفو عمومی در خصوص اعاده حیثیت از شهدای انقلاب بارزان، مجله رزگاری، شماره ٣،٢، چاپخانه الرابطه، بغداد، ١ آوریل ١٩٥٩.