در سال ١٩٨٥ صدها عملیات توسط پیشمرگه انجام شد، به همین دلیل خسارات زیادی در زمینه کشته، مجروح و اسیر به نیروهای ارتش عراق وارد شد، علاوه بر خسارات مادی و دستاوردهای پیشمرگه در زمینه سلاح، مهمات و تجهیزات نظامی. یکی از عملیات‌هایی که در آن دوره انجام شد، نبرد گلی قیرکی در ژوئن ١٩٨٥ بود. کمیته منطقه شیخانی حزب دموکرات کوردستان جلسه‌ای با کمیته سازمان‌ها به منظور ادامه عملیات‌های چریکی در محدوده منطقه خود برگزار کرد، در آن جلسه گروهی از پیشمرگان مامور شناسایی محلی شدند که پاسگاه یا هر مرکز دیگری از نیروهای ارتش عراق در آنجا مستقر باشد تا به آن حمله کنند و ضربه‌ای به آن‌ها وارد کنند و یک عملیات پیشمرگانه را ثبت کنند. در ٢ ژوئن ١٩٨٥ آن پیشمرگانی که برای این کار مامور شده بودند تحت سرپرستی صدیق حاجی حسین، مسئول سازمان شهید حفزولا و امین خالد نصری، مسئول سازمان شهیدان غار دکان، به کار خود پرداختند و پاسگاه گلی قیرکی (سره مغارا) را برای انجام عملیات تعیین کردند.
در نقشه نظامی پیش از انجام عملیات، گروهی از پیشمرگان در قالب یک دسته سازماندهی می‌شدند و از آن محلی که قصد انجام عملیات در آن را داشتند بازدید می‌کردند، برای جمع‌آوری اطلاعات و شناخت منطقه و کسب بینش و ارزیابی شرایط نظامی از نظر اندازه و نیرو، همچنین نحوه طراحی نقشه و برنامه حمله.
دسته پیشمرگان خود را به پاسگاه نزدیک کردند و نقشه حمله خود را به این صورت طراحی کردند:
_ یک توپ ٥٧ میلی‌متری در بخش شرقی پاسگاه مستقر کنند و تعدادی پیشمرگه را به آن اختصاص دهند تا پاسگاه را هدف قرار دهند و اگر هر نیرویی در اطراف قصد حمله به محل عملیات را داشت، دفاع کنند.
_ یک دوشکای ١٢,٥ میلی‌متری در بالای دره مستقر شود تا از احتمال هرگونه حمله از اطراف دفاع کند.
_ نیرویی از پیشمرگه برای حمله به پاسگاه به فرماندهی صدیق حاجی حسین مسئول سازمان شهید حفزولا و امین خالد نصری مسئول سازمان شهیدان غار دکان اختصاص یافت، به این دلیل که خودشان به منطقه آشنا بودند.
در ٤ ژوئن ١٩٨٥ نیروی پیشمرگه، ساعت صفر را برای حمله به پاسگاه گلی قیرکی تعیین کرد. پس از اینکه همه پیشمرگان در مکان‌هایی که برایشان تعیین شده بود مستقر شدند، فرمانده پیشمرگه صدیق حاجی حسین خود اولین آرپی‌جی را به سمت پاسگاه شلیک کرد، سپس نیروی پیشمرگه از همه طرف به سمت پاسگاه تیراندازی کرد. سربازان پاسگاه که از سوی پیشمرگه مورد حمله قرار گرفته و محاصره شده بودند، هوشیار شدند و دفاع کردند. در نتیجه این دفاع، نبرد شدت گرفت و نیروی پیشمرگه پاسگاه را در تنگنا قرار داد، اما در گرماگرم نبرد، صدیق حاجی حسین هدف تیراندازی سربازان قرار گرفت و شهید شد. برای اینکه در حمله پیشمرگه اختلال ایجاد نشود و روحیه‌شان تضعیف نگردد، امین نصری جای او را گرفت و آرپی‌جی را برداشت و به سمت پاسگاه حمله کرد، اما طولی نکشید که او نیز هدف قرار گرفت و شهید شد. با شهادت آن دو فرمانده نیروی پیشمرگه، در حمله تزلزل ایجاد شد، هرچند نبرد همچنان ادامه داشت، اما نیروی پیشمرگه به این فکر افتاد که از حمله دست بکشد و عقب‌نشینی کند.
پس از آنکه هر دو فرمانده پیشمرگه شهید شدند، نیروی پیشمرگه نتوانست حمله را ادامه دهد، بلکه به فکر انتقال پیکر هر دو شهید افتادند، به همین دلیل نتوانستند پاسگاه را تصرف کنند و عقب‌نشینی کردند. با این حال بر اساس اطلاعاتی که به دست پیشمرگه رسید، در طول نبرد تعدادی از سربازان کشته شدند.
منابع:
١- مسعود بارزانی، بارزانی و جنبش آزادی‌خواهی کرد، جلد چهارم، ١٩٧٥- ١٩٩٠ انقلاب گولان، بخش دوم، چاپ اول، (چاپخانه روکسانا- ٢٠٢١).
٢- محمد مراد، خه‌باتا چیا (مبارزه کوهستان)، خاطرات و سرگذشت‌های انقلاب گولان بین سال‌های (١٩٧٦-١٩٨٩)، (چاپخانه کوردستان- زاخو- ٢٠٠٧).
٣- حاجی میرخان دولمری، جستجو برای عدالت، جلد دوم، چاپ دوم، (کوردستان- ٢٠٢١).