او در جوانی به حزب کمونیست فرانسه پیوست و در سال ١٩٦٤ در سن ٢٥ سالگی از کوبا بازدید کرد و با فیدل کاسترو دیدار نمود. وی در سال ١٩٦٦ به دلیل تلاش برای برکناری دبیرکل حزب کمونیست فرانسه از حزب اخراج شد و در سال ١٩٦٨ به عضویت کمیته بین‌المللی صلیب سرخ درآمد و در جریان جنگ داخلی نیجریه از سوی صلیب سرخ به بیافرا رفت.
در سال ١٩٧١، پس از کسب تجربه در صلیب سرخ بین‌المللی، سازمان پزشکان بدون مرز را تأسیس کرد که به مجروحان و بیماران در مناطقی که در طول جنگ‌های داخلی توسط دولت‌ها محاصره شده بودند، کمک می‌کرد. وی بعدها به دلیل اختلاف نظر با رئیس این سازمان، پزشکان بدون مرز را ترک کرد.
در سال ١٩٨٠، او سازمان دیگری را با همان هدف به نام پزشکان جهان ( Médecins du Monde) تأسیس کرد. در سال ١٩٨٠، در جریان جنگ داخلی لبنان، زمانی که اردوگاه پناهندگان در شرق بیروت تحت محاصره بود، او از نزدیک با شیعیان و امام موسی صدر همکاری کرد. در سال ١٩٨٣ با گروهی به منطقه آلانه در مرز بین شرق و جنوب کردستان آمد و به مداوای مجروحان و بیماران در بیمارستان متعلق به حزب دموکرات کردستان ایران پرداخت. در سال ١٩٨٦، هنگامی که جنگ در جنوب کردستان، بیافرا، اتیوپی و سودان درگرفت، دکتر برنار کوشنر برای کمک به آسیب‌دیدگان به آن مناطق رفت. در سومالی، او کیسه‌های برنج را به گرسنگان می‌رساند تا آن‌ها را از مرگ نجات دهد؛ اقداماتی که او را به شخصیتی محبوب در سراسر جهان تبدیل کرد.
او در سال ١٩٨٨ در دوران ریاست جمهوری فرانسوا میتران به حزب سوسیالیست فرانسه پیوست و در سال‌های ١٩٩٢-١٩٩٣ وزیر بهداشت در دولت سوسیالیست فرانسه بود و در سال ١٩٩٤ به عضویت پارلمان اروپا انتخاب شد. در سال ١٩٩٧ به عنوان نماینده فرانسه در پارلمان اروپا انتخاب شد. در همان سال و پس از پایان دوره مسئولیتش در پارلمان اروپا، مجدداً به عنوان وزیر بهداشت منصوب شد و این سمت را تا سال ١٩٩٩ حفظ کرد.
از سال ١٩٩٩ تا سال ٢٠٠١، وی نماینده ویژه دبیرکل سازمان ملل متحد در کوزوو بود. از سال ٢٠٠١ تا سال ٢٠٠٢ بار دیگر سمت وزیر بهداشت فرانسه را بر عهده داشت.
در انتخابات فرانسه در سال ٢٠٠٧، برنار کوشنر از سگولن رویال در برابر نیکولا سارکوزی حمایت کرد. رویال انتخابات را به سارکوزی واگذار کرد و پس از تشکیل دولت، برنار به عنوان وزیر امور خارجه فرانسه منصوب شد و تا سال ٢٠١٠ در این سمت باقی ماند.
دکتر برنار کوشنر دوست نزدیک ملت‌های بدون دولت و ملت کرد به شمار می‌رود و در مراحل مختلف تاریخی مواضع روشنی در قبال مسائل مربوط به کردها و کردستان داشته است. به عنوان مثال، پیش از ترور عبدالرحمان قاسملو، برنار کوشنر متوجه شد که جمهوری اسلامی در حال برنامه‌ریزی برای ترور اوست، لذا به او هشدار داد که مراقب باشد و در رفت‌وآمدهایش محافظ او را همراهی کند. پس از آغاز مراحل انفال، سازمان پزشکان بدون مرز توانست خود را به مناطق آزاد شده برساند و کمک‌های پزشکی به نیروهای پیشمرگه ارائه دهد. برنار کوشنر، رئیس این سازمان، به همراه فردریک تیسو از دوستان نزدیک کردها بودند و به پشتیبان و حامی کردستان تبدیل شدند.
در سال ١٩٩١، پس از کوچ میلیونی مردم جنوب کردستان، برنار کوشنر و دکتر فردریک تیسو نقش مؤثری در تدوین قطعنامه ٦٨٨ شورای امنیت سازمان ملل متحد برای ایجاد منطقه پرواز ممنوع در جنوب کردستان ایفا کردند.
پس از فرآیند آزادی عراق، روابط دیپلماتیک بین دولت اقلیم کردستان و دولت فرانسه وارد مرحله قوی‌تری شد. برنار کوشنر در زمان تصدی وزارت امور خارجه فرانسه، در اول ژوئن ٢٠٠٨ رسماً دفتر نمایندگی فرانسه در اربیل، پایتخت اقلیم کردستان را افتتاح کرد که این اقدام مورد استقبال پرزیدنت مسعود بارزانی و نخست‌وزیر دولت اقلیم کردستان، نیچروان بارزانی.
قرار گرفت. در مه ٢٠١٠ به دعوت برنار کوشنر، فیلم «گربه‌های ایرانی» در سینمای وزارت امور خارجه فرانسه در پاریس با حضور ٥٠٠ تن از مقامات فرهنگی و سیاسی فرانسه، رسانه‌ها و مشاوران به نمایش درآمد. دکتر برنار کوشنر، دیپلمات و سیاستمدار مشهور فرانسوی و بین‌المللی و همدل با مسئله کرد، در ١٥ مارس ٢٠١٣ نشان بارزانی را از دست پرزیدنت مسعود بارزانی به پاس خدمات و تلاش‌هایش برای آزادی و استقلال کردستان دریافت کرد.
منبع:- آرشیو نهاد دائرةالمعارف حزب دموکرات کردستان.