مشیر رسول حاجی، در سال ١٩٥١ در روستای گوانی از توابع ناحیه دیانا متولد شد، به دلیل نبود مدرسه به تحصیل نپرداخت، اما بعدها خواندن و نوشتن را آموخت. در سال ١٩٧٥ پس از شکست انقلاب ایلول آواره کشور ایران شد و در شهر کرمانشاه ساکن گردید، سپس به شهر اهواز منتقل شد. از آنجا نیز به خانقین منتقل شدند و به شهر کربلا تبعید گشتند، به مدت دو ماه در شهر نجف توسط حکومت عراق زندانی شد. به زبان‌های کردی، عربی و فارسی تسلط دارد.
کارنامه مبارزاتیمشیر رسول حاجی در سال ١٩٦٦ از طریق حمید افندی به نیروهای پیشمرگ انقلاب ایلول پیوست، در دسته یک نیروی بالک پیشمرگ شد و تا بیانیه ١١ مارس ١٩٧٠ در آن دسته ماند و پیشمرگ‌بازی خود را ادامه داد. در سال ١٩٧٤ هنگامی که جنگ میان انقلاب و ارتش عراق دوباره آغاز شد، او در سری بردی در حال خدمت بود، در جنگ کوهستان گورزی شرکت کرد، در آن جنگ دو نفر از پسرعموهایش به نام‌های عبدالواحد حمد لاو و وسو حمد لاو شهید شدند و خود او نیز به‌شدت زخمی شد. برای درمان به شهر ارومیه اعزام گردید.
در سال ١٩٧٨ پس از آنکه اجازه یافتند، به زادگاه خود روستای گوانی بازگشت، اما دوباره از طریق حمید افندی به نیروهای پیشمرگ انقلاب گولان پیوست و به همراه تعدادی از بستگانش به گلی گوسته در میان مرز شمال و جنوب کردستان رفت. پس از پیوستن، درجه فرمانده دسته را در میان نیروهای پیشمرگ دریافت کرد و در منطقه برادوست و بالکایتی به انجام وظیفه پیشمرگ‌بازی پرداخت.
در ٢ اکتبر ١٩٧٩ به منظور شرکت در کنگره نهم حزب دموکرات کردستان به شرق کردستان رفت و در روستای زیوه در کنگره نهم شرکت کرد. تا سال ١٩٨٠ در شرق کردستان ماند، سپس برای انجام مأموریت خود به جنوب کردستان بازگشت. پس از آنکه برای تهیه غذا و مایحتاج روزانه پیشمرگ‌ها به روستای شپتای شمال کردستان می‌رود، به داخل رودخانه روباروک می‌افتد، اما توسط مردم منطقه نجات می‌یابد. به دلیل امواج رودخانه زخمی می‌شود و به دلیل نبود مرکز بهداشتی و درمان پزشکی، او را درون پوست حیوانات قرار می‌دهند.
در سال ١٩٨١ درجه فرمانده دسته را در میان نیروهای پیشمرگ دریافت می‌کند، در همان سال هنگام انجام وظیفه در نزدیکی روستای کهونه گوندی از توابع شهرستان مِهرگه‌سور در کمین ارتش و مزدورهای عراق می‌افتد که پس از مقاومت بسیار به‌سختی نجات می‌یابند. در سال ١٩٨٥ به منطقه بالک منتقل شد و به عضویت کمیته منطقه رواندز در بخش نظامی درآمد و تا سال ١٩٨٨ به خدمت خود ادامه داد، در همان سال در چندین جنگ شرکت کرد از جمله جنگ ورتی، جنگ کونه‌کوتر، هیران و نازنین، که در جنگ هیران و نازنین به‌شدت زخمی شد. به دلیل شیمیایی‌باران منطقه ملکان دچار سلاح شیمیایی شده بود و مدتی دچار تنگی نفس گردید.
در سال ١٩٩١ در قیام سوران، اربیل و آکری شرکت کرد و به همراه رئیس مسعود بارزانی به شهر رانیه بازگشت، به همراه عمر عثمان مِهرگه‌سوری و جمال مورتکه در قیام شهر اربیل مشارکتی فعال داشت.
در سال ١٩٩٢ پس از تشکیل نیروی متحد در رواندز به عنوان فرمانده هنگ منصوب شد و تا سال ١٩٩٤ در سمت خود باقی ماند، در تشکیل ارتش شش به فرماندهی مصطفی نیرویی به عنوان فرمانده هنگ شش منصوب شد. در سال ١٩٩٥ به ارتش پنج سپیلک منتقل شد و مسئول تحرکات ارتش بود، در سال ١٩٩٩ درجه عضویت فرماندهی هلگورد را دریافت کرد. هم‌اکنون با درجه سرتیپ در سمت خود مشغول به کار است.
در سال ٢٠١٤ در جنگ دفاع از تمامیت ارضی اقلیم کردستان در محورهای محمودی، زومار و بعشیقه علیه تروریست‌های داعش شرکت کرد.
منبع:آرشیو هیئت دانشنامه حزب دموکرات کردستان.