Piştî têkçûna Komarê û vekişîna hêzên Barzanî bo axa Îraqê, qonaxeke nû ya şer û pevçûnan bi Artêşa Îranê û eşîrên alîgirên hikûmetê dest pê kir, hejmarek ji van şeran derbeyên giran li Artêşa Îranê û alîgirên wê xistin, yek ji van şerên ku di dema vê vekişînê de di navbera hêzên Barzanî û Artêşa Îranê de qewimî şerê Sofiyan e, piştî serkeftina di şerê Nêlûsê de, hêzên Barzanî agahdar dibin ku beşek ji hêzên Artêşa Îranê li gundê Sofiyan ku dikeve 10 kîlometreyan li başûrê nahiyeya Nêlûsê bi cih bûne, û ev yek hêzên Barzanî dihêle ku vî cihî bikin armanc, lewma di saet 7ê sibehê ya 17ê Adara 1947an de êrîşî ser hêzên Artêşa Îranê li Sofiyan kirin, ku berê di bin kontrola eşîrên Mamêş û Mengûr de bû ku ji wir reviyabûn.
Di destpêkê de, Barzaniyan piştî 12 saetan ji şerê bi hêzên Îranî re karîn bilindahiyên navçeyê kontrol bikin, bi sûdwergirtina ji hêza topavêj û çekên giran, di vî şerî de heşt kes ji hêzên Barzanî şehîd bûn û 12 kesên din birîndar bûn, û ji aliyê Îranê ve efserê bi navê Riza Qerebagî û leşkerek hatin kuştin, û 11 kesên din ji aliyê Barzaniyan ve hatin girtin, dema Artêşa Îranê dît ku li Sofiyan wek Nêlûsê rastî têkçûnê hatiye, dest bi êrîşeke berevajî kir, bi sûdwergirtina ji tabûra siwaran a Luristanê û du tabûrên topavêj û balafirên şer, di encama vê êrîşê de ku di şert û mercên hewayî yên xirab de hat encamdan, Barzaniyan neçar man vekişin?!.
Lê li vir divê em nerîna Besyanî yê rojnamevanê Îranî yê kirêgirtî ku dixwaze belav bike ku Barzaniyan di şerê Sofiyan de têk çûne, wek nerîneke derewîn bihesibînin, ji ber ku berî her tiştî, ew tenê rojnamevanek bû ku desthilatên Îranê destûr dabûnê bûyeran bişopîne, bi awayekî ku pirî caran hêzên Îranî wek serkeftî nîşan bide û Barzaniyan wek têkçûyî nîşan bide, mînakek ji vê alîgiriyê di şerê Sofiyan de derket, ku lîwayê yekem Qerebagî û hejmarek leşker hatin kuştin, vê têkçûnê diguherîne serkeftinekê ku tê de 16 Pêşmergeyên Barzanî şehîd bûn û 20 kesên din birîndar bûn, ku di rastiyê de tu bingehê wê nîne ji bilî derewan, ji ber ku dema şerê Sofiyan dest pê kir wek hat gotin, ji ber xirabûna rewşa hewayê û barîna baranê, Artêşa Îranê nekarî li cihê xwe bilive, û ev sedem bi xwe bû sedema serkeftina Barzaniyan.
Ji aliyekî din ve, rojnamevan Besyanî behsa sûdwergirtina ji hêza hewayî di vî şerî de dike, ku em dikarin bibêjin tiştek nebû ji bilî propagandayê ji bo hêzên Artêşa Îranê, ji ber ku balafirên ku di destê hêza hewayî ya Îranê de bûn ne ewqas pêşketî bûn ku di hewaya xirab de bifirin û armancên xwe li navçeyeke çiyayî bipêkin, ji aliyekî din ve tu çavkaniyeke din a Îranî nîne, heta navenda Artêşa Îranê bi xwe di pirtûka xwe de ku di dema Pehlewî de hatiye nivîsandin û bi navê (Tarîxa pêncî saliya hêza bejayî ya Şahnişahiya Îranê), sedema têkçûna hêzên lîwayê yekem Qerebagî di wê de dibîne ku şert û mercên hewayî li navçeyê ji bo êrîşê xirab bûn, û bi tu awayî behsa wergirtina alîkariyê ji hêza hewayî nake.
Çavkanî:1- Necefqulî Pesyan, Ez Mehabada xwînîn heta peravên Aras, (Şirketa sehamî ya çapê- Tehran- 1328).
2- Elaedîn Secadî, Şoreşên Kurd, (Çapxaneya Me'arif- Bexda- 1959).
3- Sipehbed Mihemed Kazimî, Serhengê 2 yê erkan Menûçehr Elborz, Tarîxa pêncî saliya hêza bejayî ya Şahnişahiya Îranê, Tehran, 2535.